Kategoria Monodram

Spektakl powstał w oparciu o prawdziwą historię Magdaleny Sipowicz, która jako pasażerka przeżyła katastrofę kolejową pod Szczekocinami w 2012 roku. W wyniku tego tragicznego wypadku Magdalena doznała poważnych obrażeń, a jej prawa noga została amputowana. Na podstawie wielogodzinnych rozmów z Magdaleną, Paweł Feiglewicz-Penarski stworzył tekst o bólu, którego nie widać. O ciele, które pamięta. O duszy, która podróżuje. O zrozumieniu i odnalezieniu siebie. 

Magdalena jest tłumaczką języka migowego, konsultantką kryzysową i motywatorką – mostem między ludźmi, ich emocjami i historiami. Teraz to jej własna, osobista opowieść staje się głosem na scenie. Głosem kobiety, która przeżyła wiele i odważyła się mówić o tym, co zazwyczaj zostaje przemilczane. To opowieść o kobiecie zmielonej i wyplutej na nowo do życia – życia z bólem rwącym, miażdżącym, palącym. 

Spektakl powstał w ramach programu OFF Polska organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Spektakl zgłoszony przez: Fundację Pomysłodalnia – Magdalena Olszewska

Spektakl to istny wulkan energii, w którym Mateusz Deskiewicz pokazuje pełen wachlarz swoich umiejętności: tańczy, śpiewa, wzrusza, rozśmiesza i prowokuje do refleksji. Najsłynniejszy komik czarno-białego filmu stał się ikoną popkultury już bardzo dawno temu. Jego znakiem rozpoznawczym były melonik, laseczka oraz charakterystyczny wąsik, choć do dziś nie wiemy, kim był z pochodzenia oraz gdzie urodził się ten genialny aktor, scenarzysta i reżyser.

Oryginalny scenariusz Piotra Wyszomirskiego napisany współczesnym językiem, konfrontuje osobę i twórczość Chaplina z kondycją dzisiejszego aktora. Porusza nieoczywiste tematy, nie stroniąc od krytycznego spojrzenia na rzeczywistość. Tekst w formie monodramu przygotowany został pod konkretnego aktora i daje szerokie pole do ukazania jego scenicznych możliwości.

"Przedstawienie jest performatywnym monologiem kobiety, artystki, Polki cierpiącej na schizofrenię, walczącej ze stygmatyzacją społeczną i artystyczną. Taka stygmatyzacja i wykluczenie na poziomie społecznym i interpersonalnym skutkuje izolacją, ograniczeniem zawodowym, towarzyskim i rodzinnym. Osoby chore psychicznie postrzegane są jako groźne i nieprzewidywalne, małowartościowe i bezużyteczne, budzą lęk i są obiektami licznych uprzedzeń.

W spektaklu tytułowa Wariatka, ale jednocześnie aktorka, Katarzyna Żuk opowiada lub, można rzec, obie opowiadają (będąc w stałej i bezpośredniej konfrontacji z widzami) o codziennych zmaganiach z chorobą psychiczną, o walce artystki o uznanie i akceptację, o zderzeniu z systemem i wymogami obowiązującymi w dzisiejszym świecie, który odrzuca i nie znosi inności.

Inscenizacja spektaklu zawiera elementy performansu, sztuk audiowizualnych, AI, improwizacji, tańca, kierując się dewizą Schopenhauera „aby sztuka podsuwała naszym zmysłom nie wszystko, ale to tylko, co nada właściwy kierunek wyobraźni, oddając jej właśnie ostatnie słowo.”

Spektakl powstał na podstawie prozy Aleksandry Młynarczyk - Gemzy pt. „Zapiski wariatki” nominowanej do Nagrody Literackiej Nike i Nagrody Conrada".

Po osiemdziesięciu latach Irena K. z ulicy Opaczewskiej odzyskuje głos. Przez te wszystkie lata chodziła koło miejsca, gdzie wydarzyła się tragedia. Koło szkoły, którą spalono. Koło placu, na którym sprzedawano warzywa i owoce. I teraz też kwitnie handel. Nikt nie chciał słuchać. Nikt nie chciał się zatrzymać. Nikt tego nie potrzebował, po co rozdrapywać rany? „Ocalone" to historia prawdziwa, która wydarzyła się w połowie XX wieku. W środku Europy. W Polsce. W Warszawie. W obozie przejściowym na Zieleniaku masowo gwałcono kobiety. 

Nikt dokładnie nie wie, ile ich było. Setki? Tysiące? Nikt nie zna ich nazwisk ani imion. Sprawcy są znani: Ronowcy, diabły umazane marmoladą, obwieszone zegarkami, pijące wódkę z baniek po mleku, w kradzionych koszulach i z karabinami na sznurkach. Ofiary wybierali nocami, pomagali sobie latarkami. Krzyki, jęki, skowyt, stos spuchniętych ciał, a potem cisza. 

Irena K. odzyskała głos. Musi zebrać wszystkie siły, aby przywrócić pamięć o wszystkich nieznanych bohaterkach poległych w sierpniu 1944 roku na warszawskim Zieleniaku. Musi zadbać o ich obecność w świadomości dzisiejszych i przyszłych pokoleń. Zapraszamy Państwa na uroczyste odsłonięcie pomnika, który na zawsze zachowa w pamięci los bohaterek.

Minimalny wiek widzów 16 lat (w spektaklu pokazana jest przemoc w tym przemoc seksualna, używane są przekleństwa).

Co powstanie, gdy na swojej drodze staną dwie indywidualności, reprezentanci różnych pokoleń, dwie artystyczne dusze silnie połączone miłością do życia i apetytem na jego doświadczanie? Odpowiedź na to znaleźli Jacek Cygan oraz Marcin Januszkiewicz.

Jacek Cygan, rocznik 1950, pokolenie Baby Boomers. Marcin Januszkiewicz, rocznik 1987, pokolenie Y. Z pozoru nie łączy ich nic. A jednak blisko im do siebie dzięki wrażliwości na świat, drugiego człowieka i język. Z tego porozumienia zrodził się pomysł opowiedzenia piosenkami Jacka Cygana, tekściarza, poety, dramaturga, tłumacza i scenarzysty, o pokoleniu Y, którego reprezentantem jest Marcin Januszkiewicz, aktor dramatyczny i musicalowy, wokalista, autor tekstów piosenek.

Punktem wyjścia do widowiska muzyczno-multimedialnego „Pokolenie Y” jest bogactwo przebojów Jacka Cygana, które powstały w latach 80. i 90., czyli w czasach dorastania i młodości Marcina Januszkiewicza. Obaj artyści chcą przyjrzeć się pokoleniu Y, popularnym milenialsom i podjąć próbę opowiedzenia historii tych, dla których „mieć” nie ma takiego znaczenia jak „być”, którzy pracę zaczęli traktować jako środek do celu, a nie cel sam w sobie, i dla których spełnianie własnych marzeń stało się istotnym punktem pokoleniowej tożsamości.

Klasyczne teksty, oniryczne i odważne aranżacje oraz surrealistyczne wizje skłaniają do rozmyślań o tym, co na kartach historii zostawi, czy też już zostawiło, po sobie pokolenie Y. Co dzięki nim zyskujemy, co tracimy? Właśnie te pytania sprawiają, że koncert ten jest propozycją dla każdego – niezależnie od tego, czy zna już utwory Jacka Cygana, czy dopiero je pozna.

Podczas show wykorzystywane są światła stroboskopowe! 

Kategoria MaŁe Formy Teatralne

Spotykam często ludzi, którzy mówią: przeżyłem wojnę, już więcej nie zniosę. Nigdy tak nie mówię. Człowiek może wiele znieść. Zawsze trzeba być silnym. Ja myślę, że to pokolenie, nowe pokolenie, powinno wiedzieć, jak było. I powinno dowiedzieć się jak być silnym. I powinno wiedzieć, że zawsze znajdzie się jakiś sposób, żeby zmierzyć się z tym, co nas spotyka. Nawet z najgorszym złem.

Stella Fidelseid jest jedną z nielicznych osób, którym udało się przeżyć powstanie w warszawskim getcie, a następnie likwidację getta. Urodzona w Warszawie, podczas okupacji przesiedlona do getta, mieszkała wraz z mężem, rodzicami, młodszą siostrą i krewnymi na parterze kamienicy przy ulicy Wołyńskiej 6. Tracąc kolejno bliskich, została sama. W ukryciu, w ciemności, w piwnicach zburzonych domów, pod gruzami cudem przetrwała wiele tygodni. W grudniu 1943 roku udało się jej przeskoczyć przez mur na aryjską stronę. Koniec wojny zastał ją w Milanówku, gdzie znalazła się po powstaniu warszawskim.

Po wojnie Stella zamieszkała w Łodzi, zaczęła studiować reżyserię w Szkole Filmowej. W 1950 roku wyjechała do Izraela, wróciła do swojego przedwojennego zawodu laborantki. Następnie przeniosła się do Brazylii, wyszła ponownie za mąż, urodziła córkę i zaczęła nowe życie jako Stefania Milenbach.

Chcemy opowiedzieć jej historię.

W czasach liceum znali się lepiej niż dobrze i czuli do siebie więcej niż do kogokolwiek innego. Teraz to wszystko brzmi tak banalnie, że aż wstyd o tym mówić głośno, prawda? Te pierwsze zauroczenia, ta cała obrośnięta mitami pierwsza miłość, właściwie wszystko po raz pierwszy, za bardzo, za dużo, zbyt intensywnie. Czy w życiu dorosłych już bohaterów, Hani i Wojtka, pozostał jakiś ślad tamtych młodzieńczych emocji? Co przypadkowe spotkanie po latach może zmienić w ich pozornie poukładanych światach? Czy w ogóle jest jeszcze o czym rozmawiać, skoro ich rozstanie było tak definitywne, a teraz każdy ma już swoje życie?

Znany stand-uper Gustaw Trutkowski po załamaniu nerwowym i wieloletniej terapii rzuca estradę, pisze autobiografię „Depresja komika” i sam postanawia leczyć. Wśród jego pacjentów są aktorki, politycy i raperzy, których Gustaw uzdrawia metodą śmiech fullness. Ale gdy trafia do niego idolka młodego pokolenia, która po dokonaniu apostazji słyszy głosy. Przerażony Gustaw wzywa na pomoc byłego duszpasterza hipsterów, obecnie egzorcystę gwiazd – księdza Marka. Podczas egzorcyzmów szatan wstępuje raz w komika, a raz w księdza, odsłaniając całą prawdę o polskim kościele, showbiznesie i nadchodzącej apokalipsie, którą powstrzymać może tylko sojusz kapłana i błazna.

Szczęście jest ulotne, delikatne i nieuchwytne. Jest jak motyl: im bardziej go gonisz, tym bardziej ucieka. 

"Ukradzione szczęście" to opowieść o marzeniach, o miłości i o zdradzie. O tym, jak łatwo utracić to, co najważniejsze. 

Spektakl „Ukradzione szczęście” Ivana Franki, jednego z najwybitniejszych twórców literatury ukraińskiej, w przekładzie Przemysława Lisa Markiewicza zrealizowano w ramach Rezydencji Artystycznej Instytutu Teatralnego dla Twórczyń i Twórców z Ukrainy.

Spektakl prezentowany jest w języku polskim i ukraińskim z napisami.

Bohaterkami sztuki Joanny Szczepkowskiej są dwie kobiety, które prawdopodobnie nigdy by się nie spotkały, gdyby nie przypadek. Marta i Alina trafiają do szpitalnej sali przeznaczonej dla jednej osoby. Żadna z nich nie chce ustąpić i wyjść, bo każda uważa, że to właśnie jej należy się miejsce w „jedynce”. Skazane na swoje towarzystwo, próbują przetrwać do momentu, aż ktoś przyjdzie i zdecyduje za nie. Różnice w charakterach i poglądach nie ułatwiają im czekania, prowadząc do szeregu zabawnych nieporozumień.

„Separatka” to komedia, z gatunku tych, co pod pozorem lekkiej formy przemycają przenikliwą prawdę o naszej rzeczywistości.

Zapiski z wygnania” to bardzo osobiste wspomnienia Sabiny Baral, dwudziestoletniej emigrantki roku 1968, która wyjechała razem z rodzicami z Polski. Spektakl jest oparty na książce, jednak zobaczymy w nim o wiele więcej: projekcje wideo z tamtego czasu fragmenty kronik, cytaty z ważnych przemówień partyjnych oficjeli, a Krystyna Janda wykona kilka znanych piosenek. Przeniesiemy się do czasu Wydarzeń Marcowych ’68, kiedy to kilkanaście tysięcy polskich Żydów zostało przymuszonych przez ówczesne władze PRL do emigracji. Upokorzenie, jakiego wówczas doświadczyli, było przejmujące.

Organizator

Współorganizator:

Partner:

Sponsor: